آسمان آبی بالای سرم

       و دریا در برابر چشمانم قرار دارند

             و من کنار ساحل

                   به یاد تو قدم می زنم

                         امواج خروشان دریا

                               می آیند و باز می گردند

                                     نامت را روی ماسه ها می نویسم

                                           موج بازیگوشی

                                                 نامت را پاک می کند

اما، یادت را هرگز

به او بگویید تقویم خودش را ورق بزند تا به یاد ظلمی که کرده است بیفتد ؛شاید قطره اشک ندامتی بریزد روی قبربی نام ونشان که همه عاشقان؛که همه عاشقان بی نام و

 نشانند.

شبنم چشمان تومی بارد روی ژاله قلب من؛کاش می دانستم پشت شیشه باران چه ترانه گمشده ای مدفون است که مهری خاموش تن خاک را نوازش می کند . با تو هستم ؛ با توای که فرسنگها از من فاصله داری ؛ پنجره بسته شده نگاهت را باز کن ؛باز کن آن پنجره ای که رو به بیکران است تا من با نگاه تو تقدس یابم ؛من که در سراب زندگی همیشه های نگاهم سمت توست.با تو هستم ای مسافر جاده های مه گرفته اندوه ؛درنگ کن وبه کوچه های خاطرات سری بزن و یاد کن آن هنگام را که به حریم عاشقان پا برهنه پا نهادی وآهوی دشتم دردام  دل تو اسیرگشت  و توکوزه بلورین محبت را تقدیم من کردی اما یادت نبود که نور با سایه عاشق ؛بازی می کرد و تو باید صبورانه مهره های شطرنج زندگی را جابجا می کردی  تا به بازی تقدیر نبازی و اینک چه بیرحمانه

حرمت عشق و اشکهای مرا شکستی و از من و دنیای من جدا شدی.

امروز کسی محرم اسرار کسی نیست

ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست

امروز که محتاج توام جای تو خالیست

فردا که بیایی دگر از من نفسی نیست

شاید باور نکنی

        همیشه پشت نگاه تو    

                 سنگر گرفته ام

                          و جبهه ام جز با جبروت مادرانه ات

                                  نجوا نکرده است

                                          بوسه ات

                                                   پلی است

                                                           که غنچه های مرا

                                                                    تا قلمرو گل رهنمون می شود

                                                             و سایه ات   

                                                        آفتاب را در دامن می پرورد

                                                شاید باور نکنی

                                         در هیاهوی من

                                  سکوت تو بال می زند

                           و در سکوتم

                     ترانه نامت  

               قد می کشد

       سجاده ات را در اتاق تاریک

رو به آفتاب می بوسم

توی یکی از این هزار شب وقتی سرت رو بلند می کنی و می بینی بین میلیونها ستاره ؛یکی از اون ستاره های خیلی قشنگ و فروزان نظرت رو به خودش جلب می کنه .بعد از اون ؛هر شب سرت رو بلند می کنی و اون ستاره رو اونقدر تماشا می کنی تا بالاخره به خواب میری

اما یه شب که سرت رو ،رو به آسمون بلند می کنی دیگه هیچ اثری از اون ستاره نیست

اون موقع است که همه ی غمهای دنیا هری می ریزه تو دلت

و بعد از اون شب تا مدتها دیگه سرت رو رو به آسمون بلند نمی کنی

تا بالاخره بعد از مدتها می فهمی با رفتن اون ستاره بازم زنده ای و .....

بازم زندگی می کنی ،نفس می کشی و دنیای پیرامونت هنوز وجود داره

پس دلیلی نداره که نخوای به اون میلیونها ستاره دیگه نیگا نکنی

.بعد از اون تصمیم ،هر شب می ری و می بینی اثری از اون ستاره نیست

اما مثل دفعه قبل نا امید نمی شی و بازم میری سراغ یه ستاره ی زیبای دیگه

همشون میرن تا اینکه نوبت می رسه به آخرین ستاره که تو آسمون وجود داره

اما آخرین ستاره هرگز از بین نمیره

جون تو اونو با تموم وجودت دوست داری .

             دوست دارم همیشه از تو بنویسم     

              بی آنکه در جستجوی قافیه باشم

                بی آنکه واژه ها را انتخاب کنم

                 می خواهم ساده بنویسم ؛ از تو

                   از تو که می دانم دوستم داری

                     و هر سپیده دم یک سبد مهربانی از تو هدیه می گیرم

                       اگر چه گاه گاهی از یادت غا فل می شوم  

                        اما تو دلگیر نمی شوی و مرا می بخشی

                           از تمام تاریکی هایی که خود برای خودم تنیده ام  

                            صدایت می زنم

                              از تمام حنجره هایی که با نام تو فریاد می شوند

                                صدایت می زنم

                                  از تمام ذره ذره وجودم واز لحظه لحظه زندگیم

                                   صدایت می زنم

                                     می خوانمت تا بخوانیم

                                       می خواهمت تا بخواهیم

                                         بخواه برای تو باشم

                                           و برای تو باشم

من چقدر دور افتاده ام از باران

از ابرهای آبی نیزارها

از خورشیدی که طلوع حرفهایم بود

و غروب لحظه هایم را نقاشی می کرد

چرا لحن غنچه ها را فراموش کرده ام

سوالهای بی جوابم کجا به پاسخ می رسند

ترنم لحظه هایم در کدام آسمان جان می گیرند کدام زمین؟

اما زمین نه

زمین با همه ی سنگینیش عروسی به پا کرده

و آسمان نقل بر سرش می ریزد

و سبزه زارها لباس عشق بر تن می کنند

پس تویی که راز عشق را می دانی مرا به آرزوهایم بشناس

 ومرا رها مکن

 نازنینم :

امروز پشت آن پنجره که نقش تو افتاده در آن

دور از هر چه در این دنیا هست

در همان نقطه ی بکری که به من جان دادی

با دو صد ناز و غرور

زتو یادی کردم

چه صفایی کردم

تو ز من پرسیدی

که مگر سنگ هم از ثانیه درکی دارد

و من اندازه ی غم خندیدم و به خود بالیدم

که دل از سنگم و احساس تو را می فهمم

می شنوم

                                        و اینکه

این داستان دو  دلداده جوان به نامهای دللا و جیم است که هرچند فقیرو بی چیز بودند اما همدیگه رو واقعا دوست داشتن.

دللا با رسیدن عید کریسمس به فکر خرید هدیه ای برای همسرش جیم می افتد.او خیلی وقت پیش در نظر داشت برای ساعت همسرش یک زنجیر زیبا بخرد چرا که جیم آن ساعت را خیلی خیلی دوست داشت.با وجود این ،شب عید فکری به ذهن دللا خطور می کند .او تصمیم می گیرد موهای زیبایش را بفروشد و برای جیم زنجیر را بخرد.

دللا شب عید درحالی به خانه بر میگردد که بسته کادوپیچی شده در دستش بود و محتوای آن هم زنجیری بود که که برای ساعت دوست داشتنی جیم خریده بود .به ناگاه نگرانی سراپای وجود دللا را فرا می گیرد .او می دانست که جیم فوق العاده موهای همسرش را دوست دارد و از این رو نمی دانست عکس العمل جیم چه خواهد بود.

دللا از آخرین پله ها هم بالا می رود و در را که باز می کند ،از دیدن شوهرش که در خانه منتظر او بود تعجب می کند.بسته کادویی هم در دستن جیم بود که معلوم بود هدیه شب عید او برای همسرش بود.

موقعی که دللا روسری را از از سر بر می دارد ،جیم متوجه موهای کوتاه او می شود و اشک در چشمانش حلقه می زند اما هیچ حرفی نمی زند و در حالی که بغض گلویش را

می بلعد هدیه خود را به طرف دللا دراز می کند.

هنگامی که دللا کادو را باز می کند نمی تواند آنچه را که می بیند باور کند چرا که داخل بسته یک جفت شانه ی زیبای نقره نشان بود که جیم برای موهای زیبایش خریده بود.

حال نوبت جیم بود،وقتی جیم کادوی خود را باز می کند در عین ناباوری می بیند که دللا برای ساعتی که او بسیار دوست داشت یک زنجیر زیبا خریده و برای این موضوع هم موهای خود را فروخته است  اما جیم هم برای خرید شانه ها ساعت خود را فروخته بود

در رفت  وآمد بودم ، نه مثل تو، مثل خودم ،بارها که نبودی با خودم رفتم ،با خودم بازگشتم ،بی سرانجام، بی لحظه ای آسمان که مرا ستایش کند و رنگی سپید که از نگاهایم  بر احتمال اتفاق آمدن تو می پاچید.سکوت کردم و انتظار کشیدم که باورت کنم تا با خرمنی از آرزوهای سپیدم برویی و نذر کردم خودم را برای تو که بیایی، برای نیامده ها، هنوز می آیم و می روم و انتظار می کشم .پس بیا، من خودم را نذر کرده ام برای تو که بیایی .

خدا كنه كه حسرت خوشي به قلبت بمونه

يه بي وفا مثل خودت ريشه هات بسوزونه

يكي باشه كه هر نفس آتيش به جونت بزنه

بهت خيانت بكنه زخم زبونت بزنه

كاشكي اونم بدونه كه خوبي بهت نيومده

اينهمه خوبي آخرش چي به سر من اومده

پشت سرت هر جا بري نفرين من به راهته

به اون چشم در به درت به اون دل سياهته

همين قدم كه خواستمت از سرتم زياديه

فكر نكني تو قلب من يه لحظه از تو ياديه

خيال نكن به يادتم بدون كه مردي تو دلم

خودت مي دوني جاي عشق نفرت كاشتي تو دلم

واسه هميشه از دلم ديگه مي ذارمت كنار

تموم بي وفائيات از تو بمونه يادگار

حالا كه مي ري يه نظر،پشت سرت رو هم ببين

ببين كه تنها نمي شم تنها تو باختی نازنين

الهي هر كس كه رسيد پا روي قلبت بذاره

هر چي كه با من مي كني يه روز به روزت بياره

دلم نمي خواد بقيشو بنويسم

شبي پسر كوچكي يك برگ به دست مادرش داد.مادركه در حال آشپزي بود دستهايش را با حوله تميز كرد و نوشته ها را با صداي بلند خواند. پسر كوچولو با خط بچه گانه نوشته بود :

صورتحساب

تميزكردن باغچه 500 تومان

مرتب كردن اتاق خواب 500 تومان

مراقبت كردن از برادر كوجكم 1000تومان

بيرون بردن سطل زباله  500 تومان

نمره خوبي كه در درس رياضي گرفتم  500 تومان

جمع بدهي شما 3000  تومان

مادر به چشمان منتظر پسر نگاهي كرد و چند لحظه خاطراتش را مرور كرد . سپس قلم را برداشت و پشت برگه صورتحساب پسرش چنين نوشت:

*- بايت سختي 9ماه بارداري كه در وجودم رشد كردي،هيچ

*- بايت تمام شبهايي كه بر بالينت نشستم و برايت دعا كردم ،هيچ

*- بايت تمام زحماتي كه در اين چند سال كشيدم تا تو بزرگ شوي ،هيچ

*- بابت غذا ، نظافت تو و اسباب بازي هايت ،هيچ

اگر تمام اينها را جمع بزني خواهي ديد كه هزينه  عشق واقعي من به تو هيچ است.

وقتي پسر آنچه را كه مادرش نوشته بود خواند،چشمانش پر از اشك شد و در حاليكه به چشمان مادرش نگاه مي كرد قلم برداشت و زير صورتحساب نوشت :

قبلا بطور كامل پرداخت شده است .